جهانی شدن، بررسی شاخص‌هاي جمعيتي منطقه آسیا و اقیانوسیه و جایگاه ایران در منطقه، سال 1387 (2009 میلا

 

الهام فتحی

جهانی شدن به مفهوم جدید خود، واژه‌ای است که در اواخر دهه 70 قرن بیستم با توسعه فناوری اطلاعات آغاز و به معنای «درهم فشرده شدن جهان و تبدیل آن به مکان واحد» اطلاق می‌شود. به عبارتی جهاني‌‌شدن، به معناي «گسترش همكاري انسان‌ها در گستره‌ جهان» است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

منطقه آسیا و اقیانوسیه دارای وسعتی بیش از 18 میلیون کیلومتر مربع شامل 68 کشور با جمعیت حدود 5 میلیارد نفر (حدود7/72 درصد از جمعیت جهان) است. كه علي‌رغم دارا بودن منابع عظیم طبیعی، مزیت‌ها و ظرفیت‌های توسعه‌ای استثنایی، کماکان از مناطق کم توسعه‌یافته جهان محسوب می‌شود و فاقد الگویی از همکاری‌های توسعه جمعی است.

از جمله راه‌های شناخت منطقه آسیا و اقیانوسیه مطالعه کمی و کیفی جمعیت و بررسی شاخص‌های جمعیتی و اجتماعی منطقه است. زیرا اعتقاد براین است که هرگونه پيشرفت و توسعه اقتصادي- اجتماعي در هر منطقه ای منوط به كم وكيف جمعيت در آن محدوده است. به بياني ديگر نتايج مطالعه‌هاي جمعيت‌شناختي كه به‌طور عمده از آمارهاي جمعيتي حاصل مي‌شوند زيربناي برنامه‌ريزي‌ها و سياستگذاري‌هاي خرد وكلان هر سرزميني به شمار مي‌آيند. بديهي است كه برنامه‌ريزي و سياستگذاري بدون توجه به آمارهاي جمعيتي و شاخص‌هاي آن مي‌تواند صدمه‌هاي جبران‌ناپذيري را به سرمايه و ثروت ملي منطقه  وارد كند.

براي پي بردن به اوضاع جمعيتي كشورهای منطقه يكي از بهترين روش‌ها، مقايسه اطلاعات آماري و به ویژه اطلاعات و شاخص های جمعیتی هر یک از كشورهای تشکیل‌دهنده منطقه است. مقايسه اوضاع و شاخص‌های جمعيتي منطقه مشخص خواهد كرد كه وضع و موقعيت هر كشور از نظر متغيرهاي جمعيتي و شاخص‌هاي مربوطه چگونه است و می‌توان آنها را با شاخص‌های منطقه و جهانی مقایسه كرده و همچنین مقام ايران را نیز در بين ساير کشورهای منطقه نشان داد.

این مقاله در هفته نامه خبری تحلیلی برنامه شماره ۴۲۰ به آدرس اینترنتی زیر منتشر شده است:

http://files.spac.ir/هفته%20نامه%20برنامه/Barnameh%20Electronical/420/page%204.htm