داده های مربوط به سرشماریهای عمومی نفوس و مسکن معلوم می دارد که در ایران همواره تعداد مردها بیش از زنان بوده است. همچنین آمار نشان می دهد که نسبت جنسی در مناطق شهری کشور به دلیل مهاجرت مردان روستایی و وجود خانوارهای دسته جمعی نظیر پادگانها و زندانها بیشتر از مناطق روستایی می باشد.
· در سال 1355 نسبت جنسی در مقایسه با سال 1345 کاهش یافته است. دلیل این امر کاهش میزان مرگ و میر زنان واقع در سن باروری و نوزادان دختر در اثر مراقبتهای پزشکی و بهداشتی و درمانی و بالا رفتن سطح آگاهی مردم بوده است.
· در سرشماری 1365 نیز نسبت جنسی به مقدار 6/104 رسیده است. از جمله عوامل موثر در کاهش نسبت جنسی در سال 1365، افزایش مرگ و میر مردان به علت مسائل ناشی از انقلاب و جنگ، کم شماری مردان به علت فرار از سربازی، بیش شماری زنان به علت مسائل کپنی شدن ارزاق عمومی و ارائه برخی از تسهیلات و کمکهای دولتی از طریق دفترچه های کوپنی را می توان نام برد.
· در سرشماری 1375 نسبت جنسی به مقدار 3/103 درصد کاهش یافته است. در توجیه این موضوع می توان گفت در سال 1365 ، ایران کشوری مهاجرپذیر بود و اغلب مهاجران مردانی بودند که از کشورهای عراق و افغانستان وارد کشور شده بودند اما در سال 1375 با برگشت مهاجران به موطن خود و شمارش بهتر زنان نسبت جنسی کاهش یافته است و به این ترتیب که تقریبا در مقابل هر 100 نفر زن، 103 نفر مرد وجود داشته است
.
· رقم نسبت جنسي كشور در سال 1385 معادل 3/103 بوده كه رقم قابل قبولي به نظر ميرسند.
· رقم نسبت جنسی در سال 1390 به 8/101 کاهش یافته است. به نظر می رسد کاهش تعداد جمعیت خانوارهای دسته جمعی که معمولا اغلب آنها را مردان تشکیل می دهند، همچنین خروج تعداد قابل ملاحظه ای از اتباع خارجی از کشور که اغلب آنان را مردان جوان تابعه کشور افغانستان و عراق تشکیل می دادند از جمله دلایل موثر بر کاهش نسبت جنسی جمعیت کشور باشد.
