شاخص امید زندگی در ایران و آینده ی آن

اميد زندگي يكي از مهم‌ترين شاخص‌هاي جمعیت شناسی در حوزه های توسعه و سلامت و بهداشت محسوب مي‌شود و مي‌توان آن ‌را متوسط عمر افراد جمعیت یک جامعه معین محسوب كرد. جمعيت شناسان آن را به صورت ذيل تعريف مي نمايند:

" اميدزندگي در بدو تولد عبارت است از متوسط تعداد سال‌هاي عمر كه انتظار مي‌رود از بدو تولد و تحت شرايط عادي مربوط به مرگ و مير، فردي زنده بماند."

"امید زندگی در بدو تولد، چکیده­ی نهایی جدول مرگ و میر است و نشان می دهد که هریک از افراد جامعه مورد مطالعه در شرایط و اوضاع و احوال زیستی آن جامعه، احتمال چند سال زنده ماندن را دارد."

همگام با افزایش بهداشت در تمام کشورهای جهان امید زندگی در حال افزایش می باشد. درحال حاضر در سطح جهانی امید زندگی برای زنان ۷۲ سال و برای مردان ۶۸ سال برآورد شده است.

در سال ۱۳۹۰برای ایران امید زندگی در بدو تولد زنان ۷۴سال و مردان ۵/71 سال  برآورد می شود. انتظار می رود در سال ۱۴۰۰ شمسی امید زندگی زنان ایرانی به رقم ۲/۷۶ سال و مردان ایرانی به رقم ۵/۷۳ سال برسد.

 

 

 

خاطره ای از آزمایش سرشماری کارگاهی1381: کارگاه مبل سازی

^{کارگاهی مبل سازی در منطقه­ای از شهر تهران نمونه­ای بود که می­بایست برای انجام آزمایش سرشماری کارگاهی سال ۱۳۸۱ به آن مراجعه می­شد. هنگام ورود به این کارگاه تعدادی کارگر مشغول کار بودند. مرد میانسالی که نگران به نظر می­رسید جلو آمد و گفت: با کی کار دارید؟! از کجا آمدید؟! از بیمه آمدید؟!!! ما گفتیم که از مرکز آمار ایران و برای آمارگیری کارگاهی آمدیم. او گفت که صاحب کارگاه نیست و برای ناهار به خانه­اش رفته است و غروب می­آید.}

 ^{در حالی که ما به دنبال کارگاه دیگری به عنوان کارگاه جایگزین می­گشتیم و با تعدادی از کارگران مشغول صحبت بودیم، راننده گروه با زرنگی خاصی با فردی که گفته بود صاحب کارگاه به خانه­اش رفته مشغول صحبت شد و متوجه شدیم که او صاحب کارگاه بوده است و چون از بیمه و عدم بیمه نمودن کارگران خود وحشت دارد به ما دروغ گفته و از ترس خود را به ما معرفی نکرده و صاحبان سایر کارگاه­ها نیز به همین دلیل خود را از دیدگان ما پنهان کرده بودند.}

برچسب‌ها: خاطره