نيروي انساني كارآمد و متخصص از ذخاير مهم و با ارزش كشورهاي جهان

 مي باشد. ازجمله عوامل موثر بر فرايند توسعه، نيروي انساني

مشاركت كننده در آن مي باشد. نقش نيروي انساني ماهر در روند توسعه

 انكار ناپذير است. زنان نيز به عنوان نيمي از جمعيت فعال كشورها در اين

پروسه جايگاه خاصي دارند. عدم توجه و بهره گيري از قابليت هاي فطري،

فكري و فيزيكي آنان دستيابي به توسعه را به تاخير مي اندازد. بديهي

است كه اين موضوع مي بايست در فرايند توسعه پايدار و برنامه ريزي ها و

 سياستگذاري ها مورد توجه قرار گيرد.

 هدف از مقاله ي حاضر ارائه تصويري از تفاوت هاي وضيعت نيروي كار و

اشتغال زنان و مردان طي 40 سال اخير در ايران مي باشد كه مي تواند

 براي برنامه ريزي ها و سياستگذاري هاي جمعيتي و توسعه مفيد باشد. روش

 تحقيق مطالعه ي اكتشافي و توصيفي مي باشد. اين تحقيق ابتدا ديدگاه

 آمارهاي جنسيت و سپس مفاهيم و شاخص هاي نيروي كار را معرفي و توصيف

 نموده و سپس روند تحولات نيروي كار در جمعيت  ايران را در طي سال هاي

1345 تا 1385 با تاكيد بر آمارهاي جنسيتي بررسي مي نمايد. اطلاعات مورد نياز

اين بررسي نتايج آمار و ارقام سرشماري هاي عمومي نفوس و مسكن از

سال هاي 1345 تا 1385 مي باشد،كه همگي توسط مركز آمار ايران تهيه و

منتشر شده است.

نتيجه آنكه شكاف جنسيتي در آمارهاي نيروي كار كاملا مشهود است

گرچه مطالعه حاضر نشان مي دهد در سال هاي اخير تمهيداتي در خصوص

 كاهش اين فاصله صورت پذيرفته، اما لازم است كه سرعت اين تمهيدات و

 تصميم گيري ها شتاب بيشتري به خود بگيرد. زيرا از جمله عوامل موثر در

توسعه منابع انساني و توسعه ي پايداركاهش اين شكاف مي باشد. لذا لازم

است سياستگذاران و برنامه ريزان به اين مهم توجه بيشتري نمايند. شايان ذكر

 است كه بين افزايش روز افزون سطح تحصيلات و بالارفتن سطح آگاهي و

 توانمندي هاي هاي زنان با افزايش ميزان تمايل به مشاركت در بازار كار اثر

مستقيمي وجود دارد. بنابراين لازم است تا سياستگذاران و برنامه ريزان درصدد

تمهيداتي براي ورود جوانان به ويژه زنان جوان و تحصيكرده به بازار كار باشند.

این مقاله در چهارمین همایش انجمن جمعیت شناسی ایران به صورت سخنرانی ارائه شده است.